نفس

 

 با نام او

مهربان ترین

 

اى شهان كشتيم ما خصم برون                ماند خصمى ز او بتر در اندرون

‏
كشتن اين, كار عقل و هوش نيست          شير باطن سخره‏ء خرگوش نيست‏

دوزخ است اين نفس و دوزخ اژدهاست   كاو به درياها نگردد كم و كاست

‏
هفت دريا را در آشامد هنوز                     كم نگردد سوزش آن خلق سوز

هم نگردد ساكن از چندين غذا            تا ز حق آيد مر او را اين ندا

سير گشتى سير؟ گويد نى هنوز         اينت آتش اينت تابش اينت سوز

عالمى را لقمه كرد و در كشيد            معده‏اش نعره زنان، هَلْ مِنْ مزيد

من ز مكر نفس ديدم چيزها                كاو برد از سحر خود تمييزها

چون كه جزو دوزخ است اين نفس ما       طبع كل دارد هميشه جزوها

چون كه واگشتم ز پيكار برون                روى آوردم به پيكار درون‏

قد رجعنا من جهاد الاصغريم                 با نبى اندر جهاد اكبريم

‏
قوتی خواهم ز حق دریا شکاف            تا به ناخن برکنم این کوه قاف

سهل شيرى دان كه صفها بشكند           شير آن است آن كه خود را بشكند

مولانا

با نام خدای مهربان

 

سلام دوستان!

 

مادرم عمل جراحی داشت و اکنون دوره نقاهت را میگذراند. برای همین

مدتی است که ناپیدایم....

اما امروز با یک سوال آمده ام. مدتی است که این سوال ذهنم را بخود

مشغول کرده است:

دلم میخواهد بدانم که آیا در صد مهمی از دردها و سختی هایی که میکشیم

برای این نیست که هنوز ناخالصی هایی درونمان وجود دارد که باید خالص شوند؟!