محبت و زیبایی

ایام محرم!

nazaneen182 — Fri, 18 Dec 2009 01:26:05 GMT

با نام خداوندی که فرمود:

آیا من رب شما نیستم؟!

و همه پاسخ دادیم:آری ما شهادت میدهیم

که پروردگار ما هستی.

سلام دوستان!

ماه محرم شتابان از راه رسید. تاسوعا و عاشورا نزدیک است و من مانند هر سال,

از خود می پرسم: امسال از این ایام و شخصیت های بزرگ چه یاد خواهی گرفت؟!

امسال اولین کلماتی که به ذهنم میاید از آیهء زیبای ۱۷۲ سوره اعراف است:

أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا

و فرمود: (آيا من پروردگار شما نيستم‏؟) گفتند: (آرى‏، گواهى مى‏دهيم‏!)

ما همه یکبار قبل از ورود به این عالم با خدای خود عهد بسته ایم که او تنها رب ماست و

امام بزرگوار و یاران مومن شان در این ایام بار دیگر با خدای خود تجدید عهد کردند و شهادت

دادند که رب و خدایی جز او را نمیشناسند و در این راه از تمام رب های کاذت و دروغین شان

گذشتند.

مال و جان, فرزند و همسر, مادر و پدر, شغل و مقام, دانایی, دوستان و فلان شخص و

فلان کتاب و نوشته ها, و .... همه را پشت سر گذاشتند و با عشق فریاد توحید سر دادند.

باری, امسال من هم صادقانه با خود به خلوت خواهم نشست و از خود خواهم پرسید:

آیا اگر باز خدایت همان سوال را از تو بکند جواب چه خواهی داد؟! آیا قادر به تجدید عهد هستی؟!

با سرافکندگی و شرمندگی میدانم که جوابم بَلَى شَهِدْنَا نخواهد بود چون متاسفانه

وزن سنگین خدایان دروغین را بر دوشم نادیده نمی توانم بگیرم. اما سعی خواهم کرد که آنها

را بهتر و بیشتر بشناسم و مشتشان را نزد خود باز کنم تا به پوچی و توخالی بودنشان بهتر

پی ببرم و شاید روزی به لطف و رحمت پروردگارم با سربلندی همراه با تمام هستی

هم آواز شده و ندای توحید سر دهم.انشالله!

شما دوستم! امسال از این کلاس چه یاد خواهید گرفت؟!

التماس دعا!

روزه سکوت

nazaneen182 — Sun, 13 Dec 2009 00:48:05 GMT

با نام خدای مهربان

سلام دوستان!

این ایام سرم کمی شلوغ است و دیر به دیر مینویسم. سعی میکنم

به همه دوستانی که برایم لطف میکنند و پیغام میگذارند سر بزنم اما

اگر کوتاهی شد به بزرگی خود عفو فرمایید.

شاگر به استاد گفت: استاد مطلبی را میخواهم به عرض تان برسانم.

استاد جواب داد: آیا مطمین هستی که مطلبی که میخواهی بگویی

واقعیت دارد؟

شاگرد گفت: راستش نه کاملا!!!

استاد باز پرسید: آیا آنچه میخواهی بگویی به درد من میخورد؟

شاگرد فکری کرد و با تردد جواب داد: والله فکر نمی کنم به دردتان بخورد.

استاد باز پرسید: پس لابد مرا خوشحال خواهد کرد؟

شاگرد باز به تامل جواب داد: نه استاد زیاد هم از شنیدنش خوشحال

نخواهید شد.

استاد خندید و گفت: پسر جان! حرفی که واقعیت ندارد, مفید و شادی آور

هم نیست, سعی کن خودت هم زودتر فراموشش کنی.

راستی دقت کرده اید در شبانه روز ما چقدر حرفهایی میزنیم که

نه واقعیت دارد و نه مفید است و نه شادی آور؟!...

فقط چند ساعت را دقت کنیم در صحبت هایمان!...

و شاید هم لازم است که چند ساعتی را در روز روزه سکوت بگیریم.

رغبت

nazaneen182 — Tue, 01 Dec 2009 03:13:05 GMT

با نام خدای مهربان

سلام دوستان!

سخنرانی های استاد بزرگوار حاج آقا دولابی را گاهی چندین بار گوش میدهم.

در یکی از سخنرانی ها ایشان می فرمودند:

"اساس رغبت است در راه خدا. رغبت به خدا را زیاد باید کرد.

کمال را میخواهی دهنده اوست. خداوند همه وقت تجلی دارد.

بعضی عرفا میگویند دیشب به ما تجلی شد... موانع درون خودش برطرف شده و برقی زده

میگوید تجلی شد...

آیا باران گاهی میبارد گاهی نمی بارد؟! یا همیشه می بارد؟!

فضل و رحمت خدا همیشه ریزش دارد. اینطور نیست که گاهی ببارد گاهی نبارد.

او هستی مطلق است و هستی اش دهندهء دایم است.

من در (دریافتها) را بسته ام. من سرم جایی دیگرگرم است. من حجاب گذاشته ام.

رغبت که بیاید حجابها کنار میرود..."

باری , فضل و رحمت بی پایان خداوند همیشه در حال ریزش است. ما باید با رغبت

به سوی خدا, موانع را

در وجود خودمان برطرف کنیم تا فیوضات الهی را دریابیم.

رابعه!

nazaneen182 — Wed, 18 Nov 2009 06:34:05 GMT

با نام خدای مهربان

سلام دوستان!

از احوالات رابعه:

"ذوالنّون گويد که: «مرا از کنيزکي تعریف کردند مومنه، از حال وي خبر پرسيدم.

گفتند: در ديری خراب است. به آن دير آمدم.

کنيزکي ديدم ضعيف جسم که بی خوابی در وی اثر کرده بود.

بر وی سلام کردم، جواب داد. وي را گفتم: ... ترا حکيمه ميبينم، مرا بيرون آر

از اين تنگی، و راه راست بر من بگشای!

گفت: اي جوانمرد! تقوا زاد خود ساز، و زهد طريق خود، و ورع بارگير خود،

و سلوک کن در طريق خائفان تا برسی به دری که نه حجاب بيني آنجا و نه دربانی."

زهد: بی رغبت شدن به دنیای مادیات

دوست بزرگوارم اذان دل لطف کرده اند و در این مورد توضیح بیشتر داده اند:

"در مباحث عرفانی زهدِ صحیح به معنای دلبستگی نداشتن به دنیاست و نه به معنای

استفاده نکردن از نعمتهای دنیا..."

ورع: خویشتن داری از گناه و پارسایی

تقوا: پرهیزگاری و قوی تر شدن

سلوک کردن: طی طریق و راه پیمودن

کنترل!

nazaneen182 — Fri, 30 Oct 2009 04:10:05 GMT

با نام خداوند یگانه

سلام دوستان!

خانم صدیقی همسایه مادر بزرگم بود. یک عاقله زن تنها که دایم دعا میخوند.

فکر میکنم سه تا بچه داشت که در شهرهای دور زندگی خودشان را داشتن

و شاید سالی یکبار دیدار کوتاهی از مادرشان میکردن و زود به شهرشان

برمی گشتن.

پدرم میگفت: از بس این زن در کار همه دخالت میکنه و میخواد همه را

کنترل کنه بچه هاش هم ازش فراری اند...

راست میگفت خانم صدیقی همیشه میخواست همه کس و همه چیز و

هر اوضاعی را تحت کنترل خودش داشته باشه.

برادرم میگفت: خانم صدیقی کلانتر محله است !...

و خاله جونم میگفت: برای همین شوهرش سالها پیش ولش کرده و رفته...

یادم میاید که خیلی وقتها همسایه های دیگه از دستش به خانم جونم

گله میکردن.

هرکسی را یکجوری می رنجاند و هیشکی باهاش خوب نبود الّا خانم جونم!

بعضی اوقات مادرم میگفت: خانم جون! من نمی فهمم شما چطور با

اون اینقدر صبور هستین؟!

خانم جونم صداش رو صاف میکرد و میگفت: آدمی که همیشه میخواد

همه کس و همه چیز را کنترل کنه خودش در عذابه چون در اصل ایمان

درست و حسابی نداره که همه را به خدا واگذار کنه و خودش رو بیخود

و بیجهت عذاب میده...

چادر نمازش را جابجا میکرد و ادامه میداد: مادر جان! سر نخها همه دست

اون خدای کریمه!

....

و سالیان بعد در کلاس روانشناسی فهمیدم که خانم جونم, نور به قبرش بباره,

راست میگفت. کنترل کردن از احساس ناامنی میاید و احساس ناامنی از

احساس حقارت و احساس حقارت فقط از بی ایمانی است.

انسان مومن خود را شمه ای از خدای بزرگ میداند (احساس حقارت رفت پی کارش)

و تسلیم اوست (احساس ناامنی هم رفت)

و آرام و راحت, نه ترسی دارد و نه غمی (کلانتری هم رفت پی کارش).

بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ

آرى‏، هر كس كه خود را با تمام وجود، به خدا تسليم كند و نيكوكار باشد،

پاداش او نزد پروردگارش ثابت است‏؛ نه ترسى بر آنهاست و نه غمگين مى‏شوند.

سوره بقره ۱۱۲

پل محبت!

nazaneen182 — Wed, 21 Oct 2009 21:04:05 GMT

هو الاول هو الآخر هو الحق

هو الظاهر هو الباطن هو الحی

سلام بر دوستان خوبم!

از لطف و محبت همه شما ممنون!

این داستان زیبا را دیروز یکی از عزیزانم برایم تعریف کرد که امروز در وبگردی

باز هم به آن برخوردم فکر کردم شاید باید برای شما هم بنویسم:

"دو برادر سالها باهم در مزرعه ای که از پدرشان به ارث رسیده بود،

به خوشی زندگی می کردند. یک روز به خاطر یک سوء تفاهم کوچک،

با هم جرو بحث کردند. پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زیاد شد و

خلاصه از هم جدا شدند.

یک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد،

مرد نجـاری را دید. نجـار گفت:

من چند روزی است که دنبال کار می گردم، فکرکردم شاید شما

کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد که کمکتان کنم؟

برادر بزرگ تر جواب داد: اتفاقاً من یک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه

نگاه کن، آن همسایه در حقیقت برادر کوچک تر من است.

او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و این نهر آب

بین مزرعه ما افتاد. او حتماً این کار را بخاطر کینه ای که از من به دل دارد،

انجام داده. حالا از تو می خواهم تا بین مزرعه من و برادرم حصاری بلند بکشی

تا دیگر ریخت او را نبینم.»

نجار سری تکان داد و پذیرفت و بالافاصله شروع به کار کرد . تمام روز و تمام شب

را کار کرد و صبح هنگام وقتی کشاورز از خواب بیدار شد, چشمانش از تعجب

گرد شد. حصاری در کارنبود. نجار به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود.

کشاورز بسیار عصبانی شد و میخواست چیزی بگوید که در همین لحظه

برادر کوچک تر از از خانه بیرون آمد و با دیدن پل فکرکرد که برادرش دستور

ساختن آن را داده، دوان دوان و اشک ریزان از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش

را در آغوش گرفت و خجل و شرمنده از او برای کندن نهر معذرت خواست.

وقتی برادر بزرگ تر برگشت، نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته

و در حال رفتن است، از او بسیار تشکر کرد و از او خواست تا چند روزی

میهمان او و برادرش باشد. اما نجار گفت:

« نمی توانم بمانم پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم.»

حالا یک سوال از خودم و شما دوستان خوبم:

آیا امروز سازنده پل باشیم یا حصار؟!

در دعاهایم هستید. تمام خیرها را یکجا برای شما خواهانم!

جانم! یادت باشد!

nazaneen182 — Tue, 13 Oct 2009 15:03:05 GMT

بنام خداوندی

که نيکی مطلق٬

عشق و زيبايی خالص ٬

خزانه معرفت ٬

و خرد بی پايان است.

سلام دوستان!

پاییزتان شاداب و پربار!

دیشب باز هم پدرم را به بیمارستان بردیم. مدتی است که قادر به تکلم نیست

و بیشتر اوقات چشمانش بسته است. سکون و سکوت و تغذیه تزریقی

روحش را جلا داده است.

گاهی که چشمانش را باز میکند نگاه معصومش تا عمق وجودم فرو میرود و

دلم را تنگ می فشارد.

این مطالب پایین را آبی بر آتش دلم, برای خودم مینویسم:

جانم!نازنینم!

یادت باشد که در برنامه خداوندی هر واقعه ای برای

نيکی و خير و صلاح ماست.

و ساعت الهی دقيق و صحيح کار ميکند.

یادت باشد که هر اتفاقی درست در لحظه ای که بايد

اتفاق بيفتد, بوقوع میپيوندد.

و ما ممکن است در آن لحظه متوجه مشيت خداوندی

نباشيم اما...

اما اگر صبور باشيم بعد از مدتی درمی يابيم که دردها و رنجها

و مشکلات و نوميديهای ما بخشی از مشيت های الهی بودند

که برايمان خير و برکت و رحمت آورده اند.

یادت باشد که هر اتفاقی که در زندگيمان رخ ميدهد

برای اين است که متبرکمان کند و درسی ارزنده برايمان دهد٬

و ما را صيقل داده صاف و پاکمان کند تا قدمی به پروردگار

نزديکتر شويم....

تا بادا مورد رحمت و لطف بيکران او گرديم و قلبمان

راحتی و آرامش يابد...

جانم!عزیزم!

یادت باشد که اين زندگی چيزی نيست بجز عشقی زلال

که مدام از سوی او به همه هستی و از سوی همه هستی

به او جاری است!

دوستان خوبم ممنون از دعاها و احوال پرسی هایتان!

همیشه شاد و شاداب باشيد.

التماس دعا!

عمـــیق تـرین درد

nazaneen182 — Wed, 07 Oct 2009 22:31:05 GMT

با نام خداوند ذوالجلال

قادر بر کمال

سزاوار ثنای

سلام دوستان!

عمـــیق تـرین درد زندگی،

نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را

برایت تکرار کند و تو از او رسم مهربان بودن بیاموزی .

عمـــیق تـرین درد زندگی ،

خشک شدن اشکهاست.

عمـــیق تـرین درد زندگی،

قلب شکسته تنهاست.

عمـــیق تـرین درد زندگی ،

نداشتن شانه های محکمی است که بتوانی سر

بر آنها گذارده دل پر دردت را خالی کنی.

عمـــیق تـرین درد زندگی،

داستان جدایی های ناخواسته است .

عمـــیق تـرین درد زندگی ،

نداشتن همدل است .

عمـــیق تـرین درد زندگی،

یخ بستن دل آدم ها و بستن چشمها ست .

و بالاخره عمـــیق تـرین درد زندگی،

به دست فراموشی سپردن

انسانیت است .

ارکستر هستی!

nazaneen182 — Sun, 27 Sep 2009 07:00:05 GMT

با نام تو ای خدای دادار

ای خالق بی شريک و بی يار

سلام دوستان!

سلامی به زیبایی برگهای پاییزی!

سلامی به گرمی دلهای مهربان الهی!

خواب دید که تمام هستی آواز میخوانند. پرسید: چه میخوانید؟

گفتند: آواز وحدت!

چه زیبا می نواختند و می خواندند. مات و مبهوت در سکوت گوش داد.

بیدار که شد گفت: من هم بیازمایم... صدای ناهنجاری از گلویش برخاست.

غمگین به گوشه ای نشست....

استاد گفتش: غمگین نباش که تمام هستی مانند ارکستر بزرگ و عظیمی است

که موسیقی بسیار زیبا و موزون می نوازد

تو هم جزوی از این ارکستر هستی. به تو هم سازی داده اند که بنوازی.

اگر نواختن ساز را ندانی صدای گوش خراش ناهنجاری از سازت در خواهد آمد.

اما اگر نواختن را با تصفیه درون و خودسازی بیاموزی

ساز را آنچنان خواهی زد که با تمام هستی هم نوا خواهی شد.

تو تا وقتی در این دنیا در بند خودخواهی ها و "من هایت" اسیر و غرق هستی

البته از حلقه توحید الهی دوری....

برای ورود به این حلقه باید تصفیه شد ... و وقتی با همه هستی یکی شوی

صدای ساز"من" در کل ارکستر بزرگ الهی گم خواهد شد.

"من ها" آب شده و "ما" میشوند.

فقط آهنگ زیبای هستی است که شنیده خواهد شد.

و همه باهم یک نوا را در کمال هارمونی و موزونی خواهند نواخت.

چه زیباست این آهنگ!

هر آنکه خارج از هستی مینوازد آهنگ درد و رنج و عذاب می نوازد و بس.

و هر آنکه همه را قربانی کرد ,عذاب و رنج ها را ریخت و غم و ترسها را رها کرد

وارد این حلقه شد... قطره ای شد که به دریا پیوست و اقیانوس شده است.

همه لایق این پیوستن هستیم. همه لیاقت داریم....

و چنانکه مولانا میگوید:

جمله ذرات عالم در نهان

با تو میگویند روزان و شبان

ما سمیعیم و بصیریم و خوشیم

با شما نامحرمان ما خامشیم

چون شما سوی جمادی میروید

محرم جان جمادان کی شوید

از جمادی در جهان جان شوید

غلغله اجزای عالم بشنوید

فاش تسبیح جمادات آیدت

وسوسه تاویلها بزدایدت

....

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ وَإِن مِّن شَيْءٍ

إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَـكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا

آسمانهاى هفتگانه و زمين و كسانى كه در آنها هستند،

همه تسبيح او مى‏گويند؛ و هر موجودى‏، تسبيح و حمد او مى‏گويد؛

ولى شما تسبيح آنها را نمى‏فهميد؛

او بردبار و آمرزنده است‏.اسرا ۴۴

سرو آزاد

nazaneen182 — Wed, 16 Sep 2009 22:05:05 GMT

با نام خداوند تعالی

سلام دوستان!

شیخ سعدی در گلستان می فرماید:

حکیم فرزانه ای را پرسیدند: چندین درخت نامور که خدای عز و جل آفریده است

و برومند، هیچ یک را آزاد نخوانده اند مگر سرو را که ثمره ای ندارد.

درین چه حکمت است؟

گفت: هر درختی ثمره ای معین دارد که به وقتی معلوم به وجود آن تازه آید و

گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ ازین نیست

و همه وقتی خوش است و این صفت آزادگان است.

به آنچه می گذرد دل منه که دجله بسی

پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد

گرت ز دست بر آید، چو نخل باش کریم

ورت ز دست نیاید، چو سرو باش آزاد

سعدی