با نام او

فرياد رس نوميدان 

شنیدم که وقتی سحرگاه عید 

ز گرمابه آمد برون بایزید

 
يكي طشت خاكسترش بي خبر 

فروريختند از سرايي به سر

همي گفت , شوريده دستار و موي

كف دست شكرانه مالان به روي

 
كه «اي نفس! من درخور آتشم 

به خاكستري روي درهم كشم؟»

بزرگان نكردند درخود نگاه

خدابيني از خويشتن بين مخواه

با نام خداوند مهربان و رحمان

سلام دوستان!

 دیشب به حال  و احوال خودم و روزگار فکر میکردم که نمی دانم چرا به یاد

شعر معروف شیخ عارف و شاعر, سعدی شیرازی, افتادم و فکر میکردم که

چطور این ابیات همیشه مقابل چشمانمان بوده و هزاران هزار بار شاید آن را

خوانده و گفته ایم و بر در سازمان ملل نوشته ایم ولی.... افسوس که هنوز به

معنای عمیق و اصلی اش پی نبرده ایم و برای همین هم به آن عمل نمی کنیم:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

نگو که فردا به راه میافتم

حتی امروز هم مدام از راه میرسم.

عمیق بنگر: هر لحظه من از راه میرسم

گاهی به صورت غنچه ای در یک شاخهء بهاری

گاهی پرنده ای کوچک با بالهای شکننده

که در آشیانهء تازه ام آواز خواندن میآموزم.

گاهی کرمی در قلب یک گل

و گاهی گوهری پنهان در دل یک سنگ.

من برای خندیدن, گریستن, ترسیدن و امید داشتن

مدام از راه میرسم.

ریتم و آهنگ قلبم,

تولد و مرگ تمام زنده هاست.

من آن حشره ای هستم که

بر روی باتلاقی تغییر شکل میدهد.

و من آن پرنده ای هستم که

از آسمان فرود میاید و آن حشره را  می بلعد.

من آن قورباغه ای هستم که

در آب شفاف برکه شادمانه جست و خیز میکند.

و من آن مار آبی ام که

به آرامی آن قورباغه را شکار میکند.

من آن کودک اوگاندایی هستم,

فقط پوست و استخوان,

پاهایم به مانند ترکه های درخت بامبو

لاغر و نازک;

و من آن تاجر اسلحه ام,

که سلاحهای مرگبار به اوگاندا می فروشد.

من آن دختر بچهء دوازده ساله ام,

پناه برده در یک قایق کوچک,

که بعد از تجاوز یک دزد دریایی

خود را به دریا میاندازد.

و من آن دزد دریایی ام که

قلبم هنوز قادر نیست

ببیند و دوست بدارد.

من آن عضو حزب کمونیست ام,

بسیار مقتدر و نیرومند;

و من آن مردی هستم که

در یک اردوگاه کاری,

با مرگ تدریجی اش باید تقاص پس دهد.

شادی من مانند بهار است,

گرم و مطبوع,

که همه گلهای عالم را می شکوفاند.

درد من بمانند رودخانهء اشک است,

بسیار وسیع و پهناور,

که چهار اقیانوس را لبریز میکند.

لطفا مرا با نامهای حقیقی ام بخوانید

که بتوانم تمام گریه ها و خنده هایم را یکباره بشنوم.

که بتوانم همهء شادی و دردهایم را یکباره ببینم.

لطفا مرا با نامهای حقیقی ام بخوانید

که بتوانم بیدار شوم,

که بتوانم درگاه قلبم را باز بگذارم

درگاه شفقت و مهربانی را.

تیک نات هان

با نام زیبای او

که رحیم است و رحمان

سلام دوستان!

نیمه شعبان سال روز میلاد آن مهربان

بر همگی مبارک باشد.

بدان که محبت گوهری عزیز است. و دعوی محبت آسان, تا آدمی گمان برد

که از جمله محبّان است. ولکن محبت را نشان و برهان است باید که آن

نشان از خود طلب کند و آن هفت است:

- اول آنکه مرگ را کاره نباشد که هیچ دوست, دیدار دوست را کاره نباشد....

   (مرگ را دوست بدارد)

- دوم آنکه محبوب حق تعالی بر محبوب خویش ایثار کند....

   (خواستهء خدا را بر خواستهء خود برگزیند)

- سوم آنکه همیشه ذکر خدای تعالی بر دل وی تازه بود و بدان مولع بود

  بی تکلّف...

- چهارم آنکه قرآن را که کلام وی است, و رسول را (ص) ,و هر چه به وی

  منسوب است دوست دارد.

  و چون دوستی قوی شد, همه خلق را دوست دارد که همه بندگان وی اند,

  بلکه همه موجودات را دوست دارد که همه آفریدهء وی است.

  چنانکه هر که کسی را دوست دارد تصنیف و خطّ وی را دوست دارد.

- پنجم آنکه بر خلوت و مناجات حریص باشد و آرزومند باشد که شب درآید

  و زحمت و عوایق برخیزد و وی بخلوت با دوست مناجات کند...

- ششم آنکه عبادت بر وی آسان بود و گرانی آن از وی بیفتد....

- هفتم آنکه همه بندگان مطیع وی را دوست دارد و بر همه رحیم و

  مشفق باشد....

کیمیای سعادت جلد دوم امام محمد غزّالی

که خداوند رحیم است و رحمان