بسم الله 

سلام دوستان!

"  راهب مارکو گارسیا میگوید:

گاهی خداوند برکتی را از ما پس میگیرد تا قدر آن برکت را

بهتر بشناسیم. او ظرفیت انسانها را میداند و هرگز از آن

فراتر نمی رود.

در چنین مواقعی نباید بگوییم:" خداوند مرا رها کرده است."

اگر خداوند آزمون دشواری را بر ما تحمیل کرده باشد حتما

الطاف بیشتری نیز نصیبمان خواهد کرد تا قدرت کافی برای

روبرویی با آن داشته باشیم...."

از مکتوب پاییلو کوییلو

گویند هوای فصل آزار خوش است

بوی گل و بانگ مرغ گلزار خوش است

ابریشم زیر و ناله زار خوش است

ای بیخبران اینهمه با یار خوش است

سعدی

میلاد امام رضا (ع) بر همه مبارک باشد!

با نام زیبایی آفرین

خداوند پاک مهربان

سلام بر دوستان!

از لطف و مهربانی همه شما عزیزانم که برایم کامنت

میگذارید ممنون و متشکرم.

اینبار سخنان زیبایی از دکتر الهی قمشه ای برای خودم

مینویسم باشد که تا دیر نشده به خود آیم شاید انسان شوم.

برای شما هم اگر مفید بود برایم دعا کنید.

...

"ما چون يكي هستيم, يك كارهم بيشترنكنيم.

صدتا كارنكنيم ويك كاربكنيم.

بعضي ها تقسيم مي كنند كارهارا به كار دنيوي

مثل خورد و خواب و زن و بچه و كامپيوتر و مدرسه و...

ويك كارهايي را هم مي گويند كار اخروي است

 مثل نماز و روزه و كارهاي خيريه و...

در صورتيكه چنين چيزي نيست.

 بلكه بايد انسانها راتقسيم كردبه انسانهاي الهي

و انسانهاي دنيوي،

اگرانسان الهي شد،خوردوخواب او هم الهي مي شود

 چون به خاطرخدا زندگي مي كند و

به خاطر خدا پشت كامپيوترمي نشيند و

به خاطرخدا كتاب مي نويسدو

همه اش مي شود كار اخروي و

عاشق خداونداصلا كار دنيوي نمي كند،

انسان الهي بشويد

و سپس برويد دنبال دنيا و هزار تا كار انجام دهید

تاوجودتان منشا خير و بركت بشود و

خلاقيت و سازندگي و آباداني ايجادبشود ؛

انسان هست كه الهي مي شود يا دنيوي،

اگردنيوي شديد همه كارهايتان دنيوي مي شود

وحتي حج و نماز و زكاتتان هم دنيوي مي شود،

وقتي روي آدم به طرف دنيا و هواهاي نفساني

خودش بود ديگر تفاوتي نمي كند كه به كدام

طرف بايستد و نماز بخواند,

 چون به هرطرف بايستد

در اصل به طرف خودش ايستاده و

نماز خوانده است...

سلام عزیزان!

در این دنیای پرهیاهوی و عجول ما فراموش کرده ایم

چگونه صبور و بردبار باشیم.

بردباری و شکیبایی شاید یکی از بزرگترین نعمتهایی باشد

که خداوند به کل هستی ارزانی داشته است.

ببینید چطور تمام موجودات برای وقت مناسب صبر میکنند؟!

درختها و گلها را میبینید که چگونه در وقت مناسب شکوفه

میکنند و میوه میدهند و کم کم با رسیدن پاییز همه را از

دست میدهند و در زیرآسمان خدا باز همچنان زیبا و پرقدرت

منتظر میمانند تا وقت مناسب دوباره برگ و شکوفه دهند؟!

پرندگان را میبینید که در وقت مناسب فعالانه  آشیانه

میسازند و جوجه میگذارند و ...سپس در لحظهء مناسب

مهاجرت میکنند و صبورانه منتظر بهار دیگری میشوند...؟!

حتی کره خاکی مان را میبینید که چگونه آرام وصبورانه

همچنان میچرخد تا روزی که عمرش به سر آید؟!

همه در صحنهء عالم در صبرند, ما انسانها چرا صبور بودن را

از یاد برده ایم؟! ما چرا همه چیز را در عجولی خواهانیم؟!

وقتی کودکیم برای بزرگتر شدن روز شماری میکنیم.

هنگامی که جوانیم در آرزوهای دور و درازمان بسیار

بی طاقتیم... ودر هنگام پیری و مرگ...آیا احساس نمیکنیم

عمرمان با بی تفاوتی بر باد رفته و لحظه ای در این دنیا

مهمان نبوده ایم؟!

باری!

صبر شعلهء الهی است که درون هر موجودی به هدیه

گذارده شده تا کم کم درون را نورانی تر و روشن تر کند.

در لحظه ها زندگی کنیم و قدر این شعله را بدانیم و

با ناآگاهی آن را خاموش نکنیم.

صبور و شکیبا باشیم.

إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ

خداوند با صبرکنندگان است.

با نام تو ای خدای دادار

ای خالق بی شريک و بی يار

سلام!

سلامی به لطافت باران پاييزی!

سلامی به زيبايی مهاجرت پرندگان!

سلامی به گرمی دلهای مهربان!

در این عالم شگفت انگیز انسان هزگز تنها نبوده و نیست.

همه کس و همه چیز با همدیگر بطور اسرار آمیزی ارتباط دارند

و هیچکدام نه تنها هستند و نه بالاتر, نه پایین تر و نه مهم تر

از دیگری.

همه در عرصه هستی در مقام مخصوص خود مهم و باارزش اند.

اگر واژه های خودساختهء ناپاک را از خود بتکانیم آنچه خواهد

ماند یک اصل است.

اصلی گرانقدر که در هر موجودی یکی است.

و از طریق این اصل با همهء هستی در تماس مدام ایم.

وقتی ناپاکی ها را بزداییم آن اصل پرتو افکنی خواهد کرد.

و شاید آن موقع باشد که وقتی کنار گلی بنشینیم خود را از

گل تمیز نخواهیم داد.

و اگر غروب آفتاب را تماشا کنیم, آفتاب را در خود و خود را در

آفتاب خواهیم دید.

و بیجهت نیست که بابا طاهر اینگونه می سراید:

به دریا بنگرم دریا تو بینم

به صحرا بنگرم صحرا تو بینم

به هر چه بنگرم کوه و در و دشت

نشان از قامت رعنا تو بینم

و چنانکه مولانا در مثنوی میگوید:

جمله ذرات عالم در نهان

با تو میگویند روزان و شبان

ما سمیعیم و بصیریم و خوشیم

با شما نامحرمان ما خامشیم

چون شما سوی جمادی میروید

محرم جان جمادان کی شوید

از جمادی در جهان جان شوید

غلغله اجزای عالم بشنوید

فاش تسبیح جمادات آیدت

وسوسه تاویلها بزدایدت

....