با نام خداوندی که زيباست

مؤمنان، فقط به خدا دل بسته‏اند و دوستان او هستند. آنها عاشقانه و

مخلصانه او را میپرستند. عشق آنها به خداوند با محبت دیگران به

غیر خدا قابل مقایسه نیست. چون هیچ زیبایی به اندازهء خداوند

سبحان, جمیل نیست, و هیچ معرفتی مانند معرفت او, کامل و بی نقص

نمیتواند باشد. پس با چنین معشوقی , هیچ انسان عاشقی مانند 

انسان مومن نمی تواند عاشق باشد.

ایاک نعبد و و ایاک نستعین

   عید فطر بر شما مبارک!

با نام خداوند مهربان

سلام دوستان خوبم!

به پیشنهاد دوستی گاهی به چند تاکتیک عملی برای خودشناسی

و خودسازی اشاره خواهم کرد. انشالله که مفید باشد:

برای تقویت زیبابینی و مثبت بینی هر شب قبل از خواب به طور جدی 

۵ مورد نعمت و زیبایی از دنیا و طبیعت و خودتان و انسانها که در عرض

روز مشاهده کرده اید در دفترچه ای بنویسید.

به طور مثال:

ماه گرد و نورانی, لبخند دختر کوچکم, مهربانی روزنامه فروش,

درختان پاییزی پارک, لباس سبزم و ........

ذهن انسان در اثر تمرینات خیلی زود عادت میکند و بعد از چند

ماه خواهید دید ناخودآگاه همه جا به دنبال نعمتها و زیباییها و

مهربانی ها میگردید.

جهان مملو از زیباییهاست.

خداوند زیباست و زیباییها را دوست دارد.

هواللطیف

سلام دوستان!

ماه رمضان فقط ماه پاک کردن جسم نیست روح را هم باید

پاک کرد. برای همین اینبار از عفو و بخشش مینویسم تا برای

خودم هم یادآوری باشد:

جفا بریم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

ما همگی بخوبی میدانیم که عفو و بخشش از اسما بسیار زیبای

خداوند تعالی است و از طرفی هم آگاهیم که برای دوستی با خدا

 باید تمام کینه ها و عنادها را از دل بزداییم و دل را چون آینه ای پرنور

گردانیم که شاید به لطف پروردگار تجلیگاه انوار او شود.

و بخوبی آگاهیم که دل انسان ظریف و شکننده است و طاقت سیاهی

رنجش و کدورت را ندارد.

اما واقعیت این است که ما هر چندگاهی از کسی یا چیزی میرنجیم

و هنگامی که میرنجیم انگار زخمی درونمان باز میشود.

این زخمها روز به روز بر روی هم انباشته میشوند, چرک میکنند

و روحمان را آلوده و دلمان را تار و تیره میکنند  . 

با این زخمها چه باید کرد؟آنها را چگونه باید درمان کرد؟

در جواب این سوال چند مورد از تجربیات شخصی ام را مینویسم

دوستان هم اگر نظراتی داشتند حتما راهنمایی کنند:

*- لیست کسان یا مواردی که رنجیده ایم تهیه کنیم.

*-  هر رنجش را به تنهایی و جدا مورد بررسی قرار دهیم.

*- برای هر رنجش به خودمان وقت معیینی بدهیم.

*- بدانیم اگر میخواهیم ببخشیم برای خاطر روح باارزش خودمان

است که لایق سیاهی رنجش نیست و لطفی برای طرف مقابل

نمی کنیم.

*- بدانیم اگر عشق به خدا داریم باید عشق به مخلوقات او هم

داشته باشیم.

*- بدانیم هر رنجشی برای این است که قسمتی از درونمان

نیاز به تغییر دارد و این موهبت الهی است برای خودسازی

و رشد انسانی مان, و انسانهایی که باعث این رنجش شده اند

در واقع معلمهای الهی مان هستند.

*- بسیاری از رنجشها به دلیل غرورهای و توقعات بی جا و یا

عادتها و حساسیتهای بی مورد ما ایجاد میشوند. درونمان را

صادقانه یک بررسی کامل کنیم.

*- توجه کنیم شاید ما ندانسته کاری کرده ایم که در طرف مقابل 

ناراحتی ایجاد کرده ایم که او واکنش نشان داده است.

*- با توجه دقیق به شخصیت طرف مقابل که در ما رنجش ایجاد

کرده درمی یابیم که در کوزه همان تراود که در اوست.

*- و بالاخره, کاترین پاندر میگوید: "هر کس که شما رامیآزارد نیاز

به دعا خیر شما دارد. او را دعای خیر کنید."

باهمديگر مهربان باشيم